Het is verbazingwekkend hoeveel tijd we tegenwoordig doorbrengen met het kijken naar een beeldscherm en hoeveel verschillende dingen we dan zien. De redacteuren van de Film-, Serie- en Game-afdeling zien dit echter als een pluspunt en daarom vertelt iedere woensdag een redacteur iets over zijn of haar week in beeld. Deze week is het de beurt aan Michael die overdag volgens het tropenrooster leefde en de rest van tijd de koelte binnen maar ook buiten opzocht.

Na bijna een jaar te hebben geminecraft met Ilse (ook redacteur bij Undercover-Network) kwam het klad er een beetje in. Inspiratieloosheid en een gebrek aan nieuwe uitdagingen namen de overhand. Stilzwijgend zijn we gestopt met minecraften. Ik ben sinds deze week begonnen met World of Warcraft (een spel dat Ilse al jaren speelt) en samen beginnen we aan een nieuwe avontuur. Gelukkig hoef ik het niet alleen toen doen, want het is allemaal nogal overweldigend. Al van begin af aan moet je veel keuzes maken die gevolgen hebben voor de rest van je World of Warcraft-leven.

Zo had ik minstens een uur nodig om mijn poppetje samen te stellen en heet hij nu Viezeman (ode aan van Kooten en de Bie). Min of meer per ongeluk, want zodra je een beschikbare optie invoert, is er geen weg meer terug. Na dertig pogingen was het eindelijk raak. Toen konden we beginnen met de eerste quest. Een uurtje of vijf, zes later hadden we (eindelijk) de tutorialachtige wereld uitgespeeld. Nu kunnen we dus aan het echte werk beginnen. Ik ben erg benieuwd hoe verslavend dat spel zal zijn, maar vooralsnog denk ik dat we een goede vervanger hebben voor Minecraft.

Ondertussen speel ik zo af en toe ook nog steeds Super Mario Odyssey. Hoewel je het verhaal met slechts 124 manen al gauw hebt uitgespeeld en je Bowser voor de zoveelste keer een pak slaag hebt kunnen geven, zijn er in totaal 999 manen te verzamelen: 834 door alle werelden uit te pluizen en de resterende 165 kun je kopen met de verzamelde munten. Ik zit momenteel op zo’n 500 verzamelde manen, dus ik kan nog wel even vooruit. Het is een prima spel om zo af en toe een half uurtje, uurtje tussendoor te spelen. Dat te bedenken dat het spel al driekwart jaar oud is…

Verder heb ik nog een bijzondere filmervaring gehad. Elk jaar draaien ze een aantal films op een groot scherm in het park, en ik ben afgelopen weekend gaan kijken. De opkomst was groot en het was erg leuk om zo op je eigen klapstoeltje tussen alle andere kijkers te gaan zitten. Ook de film zelf viel mee, ondanks dat ik niet zulke hoge verwachtingen had van Victoria & Abdul. Een historisch, biografisch drama, dat gelukkig (zeker de eerste helft) ontzettend grappig bleek te zijn.

Tot slot heb ik een fantastische aflevering van Ik Vertrek gezien. Weliswaar twaalf jaar oud, maar de hoofdrolspelers, Henka en André, zijn het toonbeeld van hoe je het allemaal niet moet aanpakken. Zij is pas negentien jaar oud en hij heeft geen opleiding afgemaakt. Ze verhuizen naar Kreta en weten niks van het land, van de cultuur en spreken de taal niet. Engels is er ook nauwelijks bij. Bovendien worden ze ook nog eens opgelicht door de makelaar (die ze een restaurant verkoopt waar geen brood in zit) en hebben ze geen vergunningen. De menukaart is in het Nederlands en hun specialiteit is een omelet. Kortom, een aflevering met al het denkbare Ik Vertrek-leed.

Michael Wenting
Michael is sinds een paar jaar elke week in de bioscoop te vinden, meestal om zich te laten verrassen tijdens de Sneak Preview samen met redactrice Merel. Thuis kijkt hij nog met enige regelmaat oude Nederlandse komedieseries zoals Het Zonnetje in Huis: het verveelt hem echt nooit. Het fenomeen luisterboek vindt h...

Laat een reactie achter

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password